ویلا چلک شماره یک
ویلا چلک شماره یک
محل اجرا: چلک، نوشهر
معمار: امیرحسین تبریزی
کارفرما: گروه آوانگارد
وضعیت ساخت: به اتمام رسیده
طراحی سازه: مهندس قاسم زاده
تیم طراحی: کیانا کریمی، بهنام ناجی
مدیر اجرایی: گروه ساختمانی آوانگارد
تاسیسات مکانیکی: مهندس بزرگنیا
تاسیسات الکتریکی: مهندس بزرگنیا
ویدیو: جمال رسول زاده
وضعیت پروژه: در حال ساخت
مساحت ساخته شده: 2٬4۰۰ مترمربع
معمار ارشد: امیرحسین تبریزی
معمار: امیرحسین تبریزی
معمار اصلی: امیرحسین تبریزی
اندازه قطعه زمین: 10٬۰۰۰ مترمربع
این پروژه ، ویلایی سهطبقه است که در میان انبوهی از پوشش گیاهی بکر جنگلی قرار گرفته و به ساکنان خود امکان تجربهی زیست در دل طبیعت را فراهم میآورد؛ تجربهای که امروزه کمتر مجال تحقق مییابد. تراکم ارزشمند درختان موجود و رویکرد حفاظتی پروژه نسبت به آنها، منجر به جانمایی بنا در بخشهایی از سایت شد که فاقد پوشش طبیعی بودند. این استقرار با هدف بهرهمندی حداکثری از اشراف به مناظر پیرامونی شامل جنگل و دریا صورت گرفته و بهگونهای طراحی شده است که در فصول مختلف سال، شرایط مطلوب آسایش اقلیمی برای ساکنان فراهم شود.سناریوی طراحی فضاهای سکونتی بر اساس تفکیک دقیق فضاهای عمومی، خصوصی و بینابینی شکل گرفته است. تمامی فضاهای خواب، استراحت، بازی، مهمانی، ورزش و خدماتی، در عین ارتباط منطقی و پیوسته با یکدیگر، بهواسطهی سازماندهی فضایی هوشمندانه و استفاده از فضاهای فیلترکننده نظیر راهروها و پیشفضاها، از تداخل عملکردی و ایجاد مزاحمت متقابل مصون ماندهاند.
در این راستا، فضاهای عمومیتر شامل نشیمن، پذیرایی و آشپزخانه در طبقه همکف، فضاهای خصوصی نظیر اتاقخوابها، هال خصوصی و استخر اختصاصی در طبقه اول و فضاهای پرتحرک و پرصدا مانند پارتیروم و تیویروم در طبقه سوم جانمایی شدهاند. این طبقه علاوه بر برخورداری از دیدهای گستردهتر به مناظر اطراف، به تراسهای وسیع نیز دسترسی دارد. در تمامی طبقات، بهمنظور تقویت ارتباط با فضای بیرون، تراسها و بالکنهای گسترده تعبیه شدهاند.
فرم و هندسه احجام بیرونی بنا، حاصل سازماندهی و ارتباط متقابل فضاهای داخلی است. استفاده از پنجرههای وسیع و سرتاسری، تعامل دوسویهای میان فضاهای داخلی و طبیعت پیرامونی برقرار کرده و پیوندی مستقیم میان ساکنان و منظر باشکوه محیط ایجاد میکند. در این پروژه، نما نه بهعنوان عنصری مستقل، بلکه بهمثابه متن در تعامل با زمینه تعریف شده است؛ جایی که بنا و درختان از یکدیگر تفکیکناپذیرند. بازتاب بافت چوب بر سطوح بتنی نما، تجسمی از این همنشینی و کنش متقابل میان معماری و بستر طبیعی است؛ نمایی خنثی و خاکستری که با حضور درختان شکوهمند معنا مییابد.
جزئیات پرداختشده، فضایی قدرتمند و در عین حال صمیمی و دعوتکننده میآفریند.