ویلا حافظ

ویلای حافظ پاسخی جامع به چهار مؤلفه اصلی است: بستر پروژه، نیازهای کارفرما، رویکرد و چشم‌انداز دفتر معماری، و تعاملات متقابل معماری با شرایط اجتماعی و اقتصادی.در تقابل با معماری معاصر غالب در شهر لواسان—که عمدتاً به فرم‌های مکعبی سفید یا بتنی محدود شده است—این پروژه آگاهانه به بازخوانی زبان‌های پیشین معماری روی آورده است. این رویکرد، حس تعلق، هویت فرهنگی و خاطره جمعی را در فضا زنده می‌کند و در کنار بهره‌گیری از راهکارهای فنی و مهندسی روز، مفاهیمی چون محصوریت، صمیمیت، حریم خصوصی و سادگی را به‌عنوان محرک‌های اصلی طراحی به کار می‌گیرد. عناصر فضایی برگرفته از معماری سنتی ایران، نظیر دالان‌ها، ایوان‌ها و گذرها، نقش اساسی در شکل‌گیری پروژه داشته‌اند.وجود دو گذر در ضلع شمالی و جنوبی سایت، مبنای اولیه سناریوی توزیع عملکردها را شکل داده است. هر گذر به یک حیاط مستقل متصل می‌شود و یک مسیر داخلی، این دو حیاط را به یکدیگر پیوند می‌دهد. جانمایی گذر سوم، به‌عنوان فضایی واسط، بخش‌های خصوصی‌تر ویلا مانند فضای نشیمن را از فضاهای عمومی و خدماتی تفکیک می‌کند.

در ویلای حافظ، فراتر از پاسخ‌گویی به نیازهای عملکردی سکونت، تلاش شده است محیطی متناسب با زیست انسان معاصر خلق شود؛ محیطی که از طریق ایجاد تعادلی سنجیده میان عناصر معماری سنتی ایرانی—نظیر طاق‌های قوسی، حیاط‌ها و حضور گیاهان به‌عنوان عنصری زنده و فضاساز—و حجم‌های صلب و خشن معماری مدرن غربی، کیفیتی معنادار و پایدار به تجربه سکونت می‌بخشد.